Dominee had mij verteld dat hij niet begreep hoe mensen altijd zo snel het lokaal konden verlaten. Altijd wanneer hij opstond en om zich heen keek, bleek iedereen al te zijn verdwenen. Hoe deden die mensen dat? \u2018Tja,\u2019 had ik gezegd, terwijl ik me in hem probeerde in te leven. Ik was namelijk zo iemand die zich afvroeg hoe je het voor elkaar kon krijgen om altijd de laatste te zijn.<\/p>\n
Normaal was Dominee de laatste, maar voor deze opdracht was Troetelbeer degene die op zich liet wachtten. Met zijn drie\u00ebn zaten we in het koffiehok zonder koffieapparaat. Het was een kleine ruimte met een aanrecht, net als in de onderliggende kamer, alleen had deze geen koffieapparaat. Het was Caller die de kamer voor ons had gescoord. Zodra de cursusleider de opdracht had verkondigd, was zij als eerste het lokaal uit gevlogen. Met deze opdracht viel namelijk een boek te winnen. De cursusleider deed het winnende groepje zijn tweede boek cadeau.<\/p>\n
Dominee zat met zijn neus in het eerste boek. \u2018Hier staat dat je ieder Six Sigma-project begint met een VOC-analyse, waarbij VOC staat voor Voice of the Customer.\u2019 Hij citeerde: \u2018Als opdrachtnemer moet je ervoor zorgen dat je de subjectieve kwaliteitswensen van de opdrachtgever vertaalt naar concrete eisen.\u2019<\/p>\n
\u2018We moeten dus de wensen van de opdrachtgever opschrijven en ze daarna concreet gaan maken,\u2019 constateerde Dominee, waarna hij een korte pauze liet vallen. \u2018Wat is ook alweer Six Sigma?\u2019<\/p>\n
\u2018Volgens mij is dat een verzameling tools<\/em> waarmee je processen kunt optimaliseren.\u2019 Ik haatte het woord tools en nu gebruikte ik het zelf ook al. \u2018Het enige dat ik ervan weet is dat de cursusleider er een groot fan van is,\u2019 voegde ik eraan toe.<\/p>\n Caller zou zichzelf niet zijn geweest als ze op Troetelbeer was gaan zitten wachtten, zeker nu er iets te winnen viel, dus trok de dop van de stift en schreef bovenaan het meegenomen flipoverpapier \u2018App om in een restaurant eten te bestellen\u2019, want dat was de werkelijke opdracht. Daarna harkte ze de meegenomen blokjes met geeltjes en blauwtjes naar zich toe. Terwijl de stift boven het gele blokje bleef zweven, gaf Caller de aftrap. \u2018Welke functies moet onze app bevatten?\u2019 De eerste functie reikte ze meteen zelf aan. \u2018Je moet het menu kunnen zien. Eens?\u2019<\/p>\n \u2018Eens,\u2019 zei ik.<\/p>\n \u2018Ja,\u2019 zei Dominee, terwijl hij vrolijk begon te lachen. \u2018Dat lijkt me wel handig als je eten wil bestellen.\u2019<\/p>\n \u2018Menu,\u2019 zei Caller terwijl ze het op een geeltje schreef. De blauwtjes waren bedoeld ter verdieping van de geeltjes. Op het geeltje schreef je de functie, zoals de opdrachtgever hem zou verwoordden. Daarna plakte je er een blauwtje bij waarop je de vertaling schreef waar je als functioneel beheerder mee uit de voeten kon. Als je een snelle website wilde dan schreef je op het blauwtje aan welke snelheid het moest voldoen. Alleen wanneer je klantwensen op die manier meetbaar had meten te maken, zou je de kwaliteit van een functie kunnen waarborgen.<\/p>\n \u2018Zullen we eerst alle geeltjes doen?\u2019 vroeg ik.<\/p>\n \u2018Goed,\u2019 zei Caller.<\/p>\n Menu leek me niet specifiek genoeg, zodat ik erop doorging. \u2018Willen we het hele menu in \u00e9\u00e9n keer zien of willen we bijvoorbeeld losse tabs met drinken, hoofdgerechten, bijgerechten en desserts? Of misschien willen we de keuze hebben. Als we meer dan honderd producten aanbieden dan willen we verschillende tabbladen kunnen inrichten, zoiets?\u2019<\/p>\n \u2018Tabbladen\/menu-indeling,\u2019 zei Caller, terwijl ze het op een geeltje schreef. \u2018Wijzigbaar,\u2019 zei-schreef ze in \u00e9\u00e9n adem door, \u2018want we willen het menu zelf kunnen onderhouden en wijzigen.\u2019<\/p>\n \u2018Klanten moeten kunnen selecteren en bestellen,\u2019 zei ik. \u2018En het moet er ergens anders weer uitkomen, in de keuken ofzo,\u2019 vulde Dominee aan. \u2018En er moet betaald kunnen worden,\u2019 zei Caller. \u2018En ze moeten hun keuze kunnen wijzigen, voordat er besteld is,\u2019 vulde ik aan. \u2018En wijzigen,\u2019 voegde Caller toe aan het briefje waarop ze \u2018selecteren\u2019 had geschreven. Alles wat ze zei-schreef klonk nog meer als onehundredandeighty!<\/em> dan anders. We zaten in een flow en gingen winnen.<\/p>\n Troetelbeer kwam de koffiehoek binnengelopen met zijn allergrootste glimmende lach. \u2018Ik heb de app al klaar,\u2019 glimde hij triomfantelijk, terwijl hij met zijn schriftje zwaaide. \u2018Ik denk dat we hiermee de opdracht gaan winnen!\u2019 Hij schertste een beetje, maar hij meende het wel. Dankzij Google was ik erachter waarom Troeltelbeer de groepsopdrachten soms in zijn eentje begon. De kleur Blauw \u2018doet dingen het liefst zelf zodat hij weet dat het aan zijn hoge standaard zal voldoen.\u2019 (patrickschriel<\/a>) Even stelde ik me voor hoe een groepsopdracht met vier blauwen eruit ziet. Tot Troetelbeer aanschoof en zijn schriftje op de tafel legde. We keken naar het schriftje. Ons had hij in ieder geval benieuwd gemaakt!<\/p>\n Troetelbeer keek de tafel rond. \u2018Hoe zullen we dit doen? Zal ik jullie ermee doorheen nemen?\u2019<\/p>\n Pas op dat moment werd voelbaar wat het voor de groep betekende als iemand zijn eigen ding deed. Met zijn drie\u00ebn hadden we middenin de opdracht gezeten. Nu werden we daaruit getrokken, Troetelbeers schriftje in. Dat voelde als tot stilstand komen. Waarschijnlijk vielen we daarom even stil, tot ik het pragmatische voorstel deed dat we ons niet over zijn schriftje gingen buigen, maar hij zijn punten kon inbrengen. Eigenlijk precies zoals we net hadden gedaan. Iemand riep, de rest kon reageren en Caller zei-schreef.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Dominee had mij verteld dat hij niet begreep hoe mensen altijd zo snel het lokaal konden verlaten. Altijd wanneer hij opstond en om zich heen keek, bleek iedereen al te zijn verdwenen. Hoe deden die mensen dat? \u2018Tja,\u2019 had ik gezegd, terwijl ik me in hem probeerde in te leven. Ik was namelijk zo iemand […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":1875,"comment_status":"closed","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[45],"tags":[54],"views":174,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.wansing-not-a-chinese-restaurant.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1181"}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.wansing-not-a-chinese-restaurant.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.wansing-not-a-chinese-restaurant.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wansing-not-a-chinese-restaurant.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wansing-not-a-chinese-restaurant.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1181"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.wansing-not-a-chinese-restaurant.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1181\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1774,"href":"https:\/\/www.wansing-not-a-chinese-restaurant.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1181\/revisions\/1774"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wansing-not-a-chinese-restaurant.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media\/1875"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.wansing-not-a-chinese-restaurant.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1181"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wansing-not-a-chinese-restaurant.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1181"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.wansing-not-a-chinese-restaurant.nl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1181"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}